ΠΡΑΣΙΝΗ ΑΝΑΠΤΥΞΗ

Κοινοποίηση στα Social Media

Ως μάννα εξ ουρανού παρουσιάζονται τον τελευταίο καιρό οι λεγόμενες ανανεώσιμες πηγές ενέργειας (ΑΠΕ) στις οποίες αποδίδεται σημασία ανάλογη με αυτήν της ανακάλυψης της φωτιάς. Θα αφήσουμε λένε πίσω μας το φαινόμενο του θερμοκηπίου (για το οποίο φυσικά κανείς δεν ευθύνεται), ο πλανήτης θα γίνει βιώσιμος και η αλυσίδα παραγωγής φιλική προς το περιβάλλον. Η κυρίαρχη τάξη πάντα παρουσίαζε το δικό της συμφέρον σαν δημόσιο συμφέρον. Όμως το πρόβλημα ποτέ δεν ήταν τόσο οι μορφές ενέργειας που χρησιμοποιούσε ο καπιταλισμός, όσο ο τρόπος και οι ρυθμοί ανάπτυξής του. Ρυθμοί που στο μεταβιομηχανικό του στάδιο γίνονται όλο και πιο ξέφρενοι και ανεξέλεγκτοι που τελικά αυτονομούνται. Όπως λέει  κι ο Μαρξ: «..ο καπιταλισμός μοιάζει με εκείνον το μάγο που αδυνατεί πλέον να ελέγξει τις καταχθόνιες δυνάμεις που ο ίδιος προσκάλεσε..». Η απόδοση  στα ελληνικά του «Green Growth» που είναι ο πρωτότυπος αγγλικός όρος της «Πράσινης Ανάπτυξης», είναι παραπλανητική, μιας και η λέξη growth σημαίνει μεγέθυνση που είναι ποσοτικό μέγεθος, ενώ ανάπτυξη (development) σημαίνει βελτίωση και αναβάθμιση και είναι ποιοτικό μέγεθος. Η μεγέθυνση που είναι η διαρκής και διεθνής επέκταση της παραγωγικής διαδικασίας και διακίνησης και εξάπλωσης της εμπορευματικής μάζας, αποτελεί  την αναγκαία συνθήκη για την καπιταλιστική λειτουργία η οποία με την παγκόσμια διασπορά της γραμμής συναρμολόγησης και την τεχνολογική αναβάθμιση των μέσων παραγωγής αναζητά πλέον νέα ενεργειακά αποθέματα και εδάφη προς εκμετάλλευση. Έτσι, με  το πρόσχημα των ΑΠΕ οι δυνάμεις του κεφαλαίου επιχειρούν έναν νέου τύπου εποικισμό σε δύο κατευθύνσεις: α) Στο φαντασιακό του πολίτη – πελάτη και β) στους επίγειους, υπόγειους και υποθαλάσσιους  πόρους, μετατρέποντας έτσι τα παλιά έθνη – κράτη από χώρες σε χώρους. Χώρους εκμετάλλευσης του γήινου πλούτου, χώρους εξόρυξης και μεταφοράς πρώτων υλών. Ο καπιταλισμός θα δείξει την ίδια ευαισθησία στο περιβάλλον με αυτή που επέδειξε κατά την αποικιοκρατική του περίοδο. Θα επιδιώξει την ιστορική του ουσία, το κέρδος, με κάθε περιβαλλοντικό κόστος. Και τον λογαριασμό θα τον στείλει όπως πάντα στις κοινωνίες. ΑΠΕ σημαίνει: Αποψίλωση των δασών, διατάραξη  του οικοσυστήματος και διάσπαση της ζωικής αλυσίδας προς χάριν των εγκαταστάσεων αιολικής ενέργειας, δημιουργία υδραυλικών ρωγματώσεων, μόλυνση του υδροφόρου ορίζοντα και σεισμική δραστηριότητα στις περιοχές όπου εξορύσσεται φυσικό αέριο, αποδιοργάνωση μέσω της  χρήσης των υπερήχων των sonars στους υποθαλάσσιους βιοτόπους κατά τη γεώτρηση για την αναζήτηση των υδρογονανθράκων. Πράσινη ανάπτυξη σημαίνει μαύρη λεηλασία. Γι αυτό και οι ΑΠΕ χρηματοδοτούνται από την Παγκόσμια Τράπεζα, το ΔΝΤ, την  ΕΚΤ και άλλες παρόμοιες φιλανθρωπικές οργανώσεις.

Σε γεωπολιτικό επίπεδο το καπιταλιστικό σύστημα διαμορφώνεται από τη σχέση κέντρου και περιφέρειας. Οι αναπτυγμένες χώρες του κέντρου αποσπούν από τις υποανάπτυκτες και αναπτυσσόμενες χώρες της περιφέρειας πρώτες ύλες τις οποίες επανεξάγουν μετά σε αυτές ως κατεργασμένα εμπορεύματα. Και δεν υπάρχουν γεωγραφικοί χάρτες πλέον για τις δυνάμεις της κυριαρχίας. Μόνο ενεργειακοί. Η Ελλάδα ως περιφερειακή χώρα καλείται να παίξει τον ρόλο της αποικίας – αποθήκης, όπου γερμανικές εταιρίες – κονκισταδόρες θα αντλούν ηλιακή και αιολική ενέργεια από αυτήν με χαμηλό κόστος και χωρίς τους περιβαλλοντικούς όρους που είναι υποχρεωμένοι να τηρούν στο δικό τους έδαφος. Ακόμα χειρότερα, η Βοιωτία αποδυναμωμένη μετά τον καταστροφικό γι αυτήν Καλλικράτη του 2010, στον μετέπειτα χωροταξικό σχεδιασμό της χώρας εντάχθηκε ως χώρος εγκατάστασης ανεμογεννητριών, σηκώνοντας μεγαλύτερο βάρος από  αυτό που θα της αναλογούσε στο ισοζύγιο κατανομής αιολικής ενέργειας της πατρίδας μας.

Την υποβάθμιση του έθνους – κράτους προς όφελος των υπερεθνικών ολοκληρώσεων ακολούθησε και η απαξίωση των επί μέρους υποσυνόλων του. Το εθνικό κοινοβούλιο έχει πλέον μόνο γνωμοδοτικό χαρακτήρα και όλες του οι αποφάσεις υπόκεινται στον έλεγχο των Βρυξελλών. Είναι δηλαδή ένα είδος συμβουλίου τοπικής κοινότητας. Η αυτοδιοίκηση χωρίς πόρους και αρμοδιότητες εντάχθηκε στην κρατική γραφειοκρατία ως δημόσια υπηρεσία. Τα κόμματα ασκούν την «τριβουνιανή» λειτουργία, αυτή δηλαδή αυτή της απορροφώμενης διαμαρτυρίας για λογαριασμό του κράτους.. Εκτονώνουν τις κοινωνικές εντάσεις και προσεταιρίζονται τα κινήματα για να τα απορροφήσουν μετά μέσω της προσαρμοστικής αναβάθμισης ως εσωκομματικές τάσεις. Ο ρόλος των κυβερνήσεων δεν είναι αποφασιστικός αλλά εκτελεστικός. Υλοποιούν διεθνικές ντιρεκτίβες και εφαρμόζουν κοινοτικές οδηγίες στη λήψη των οποίων δεν συμμετέχουν καν. Η εγκατάσταση των ΑΠΕ στη χώρα μας είναι μια από αυτές.

Υπάρχουν δύο είδη κοινωνίας των πολιτών. Αυτή του Αντόνιο Γκράμσι, η κοινωνία της ιδεολογικής ηγεμονίας της ανατροπής κι αυτή του Μπίλ Γκέιτς, η κοινωνία της καθεστωτικής κανονικότητας και προσαρμογής. Οι συλλογικότητες που δραστηριοποιούνται κατά των ΑΠΕ στη χώρα μας και ανήκουν στην πρώτη κατηγορία, οφείλουν να παρακάμψουν τα κομματικά συγκοινωνούντα δοχεία που αντιλαμβάνονται την κινηματική δράση ως πολιτική  κολυμβήθρα του Σιλωάμ  και ναι γίνουν η σπίθα αφύπνισης για την υπεράσπιση της πατρίδας, χαρίζοντας έτσι μια επόμενη μέρα σε όσους πιστεύουν ότι το τέλος της ιστορίας δεν ήρθε ακόμα.

                                                                            Δ.Σ.  «ΚΑΝΝΑΒΟΙΩΤΙΑ»