Κοινωνία σε κρίση… πανικού!

Κοινοποίηση στα Social Media

romanos-1Γράφει η mosquito

Σάββατο μεσημέρι στον ηλεκτρικό στο Μοναστηράκι. Δίπλα μου δύο ηλικιωμένοι κύριοι συζητούν…

–        Τι θα κάνουμε;

–        Ε, τι μπορούμε να κάνουμε…

–        Δεν πάει άλλο…Τι θα κάνουμε;;

–        Σωτήρη, θέλεις να αρχίσουμε να ξαναβγαίνουμε τα Χριστούγεννα για κάλαντα;; Έτσι, για επιπλεόν χαρτζιλίκι… (γελάνε και οι δύο) Τουλάχιστον σε έκανα να γελάσεις!

–        Δεν αντέχω άλλο, το καταλαβαίνεις; Όπου και να πάω κρατάω τη μύτη μου. Βρωμάει απάτη!! Παντού!

Οι δύο φίλοι αραδιάζουν ένα τεράστιο κατάλογο με απάτες, σκάνδαλα, κλοπές και υποκλοπές, περιπτώσεις φίλων ή γνωστών που με τον τάδε ή το δείνα τρόπο «τα έφαγαν» ή γλίτωσαν, χάρη στο «παραθυράκι» ή στο γνωστό στην υπηρεσία κτλ κτλ….

Μαθήματα νεοελληνικής ιστορίας, σ’ένα βαγόνι που τρίζει όπως τα θεμέλια της κοινωνίας μας.

Φτώχεια και ανασφάλεια. Πολιτικοί που έγιναν συνώνυμοι με τους ψεύτες. Αστυνομία και καταστολή. Και ένα δικαστικό σύστημα στο οποίο ο κόσμος δεν έχει πια καμία εμπιστοσύνη ότι θα βρει το δίκιο του.

Κάτι είναι σάπιο. Όσο κι αν προσπαθήσαμε να το κρύψουμε, αυτό βρωμάει. Τα παιδιά μας γεννιούνται μέσα σ’αυτή τη δυσωδία, που κάνει τον κυρ-Σωτήρη να «κρατάει τη μύτη» του. Τι περιμένουμε αλήθεια από αυτά;

Κοιτάω ξανά τη φωτογραφία του Ρωμανού. Με κοιτάει με μάτια ενήλικα που γνωρίζει καλά τι συμβαίνει, έχει πάρει τις αποφάσεις του και αντέχει να «φάει άλλες τόσες», παρά να «αλλαξοπιστήσει». Στην ηθική του, δεν είναι αδίκημα να ληστέψεις μία τράπεζα. «Τα κίνητρά μου ήταν πολιτικά», έχει δηλώσει μεταξύ άλλων και με κάνει να σκεφτώ ότι αυτά τα «τσογλάνια» δεν λήστεψαν την τράπεζα για να αγοράσουν καινούριο αυτοκίνητο ή για να πάνε σε κάποια εξωτική παραλία να πίνουνε cocktail, όπως μας δίδαξε το Hollywood!! Κάτι άλλο έχουν στο νου τους. Σωστό ή λάθος, ηθικό ή ανήθικο, ας μην το πούμε εδώ…

Φτιάξαμε έναν κόσμο στον οποίο οι συνταξιούχοι αναπολούν το χαρτζιλίκι από τα κάλαντα, ενώ οι νέοι είναι ήδη σε πόλεμο. Και σε όλους μας κάτι βρωμάει. Και κάποιοι δεν κραταμε πια τη μύτη μας. Συνηθίσαμε…

Φτάνω στο σταθμό μου. Κατεβαίνοντας κοιτάω τον κυρ-Σωτήρη που εξακολουθεί και λέει μία ακόμη ιστορία κάποιου που κατάφερε και πήρε μία επιδότηση χωρίς να (…). Θυμάμαι τον Μακχήθ, τον ήρωα της Όπερας της Πεντάρας του Μπέρτολτ Μπρεχτ: «Τι είναι η ληστεία μιας τράπεζας μπροστά στην ίδρυση μιας τράπεζας;»

Η κοινωνία μας είναι σε κρίση… και δεν μιλάω για την οικονομική!