Tους 10 απαγχονισθέντες τον «ματωμένο» Σεπτέμβρη του ’43 τίμησε η Λιβαδειά

Κοινοποίηση στα Social Media

Εκδηλώσεις τιμής και μνήμης για τους 10 απαγχονισθέντες Λιβαδείτες από τα ναζιστικά στρατεύματα κατοχής στις 11 Σεπτεμβρίου του 1943 πραγματοποιήθηκα στην Λιβαδειά παρουσία τοπικών αρχόντων, εκπροσώπων φορέων και συγγενών των θυμάτων .

Στην κεντρική πλατεία σε μια λιτή τελετή που διοργάνωσε ο Δήμος Λεβαδέων και η Δημοτική Κοινότητα Λιβαδειάς αρχικά εψάλη επιμνημόσυνη δέηση από τον π. Δοσίθεο που έστειλε το δικό του μήνυμα «ποτέ πια φασισμός, ποτέ πια πόλεμος» ενώ δεν παρέλειψε να επισημάνει: «Κι όμως ύστερα από τόσα χρόνια, τόσες εμπειρίες, τόσο αίμα, πάλι γίνονται πόλεμοι και το αυγό του φιδιού επωάζεται».

Στο διαχρονικό μήνυμα του αγώνα του Ελληνικού λαού για ελευθερία και του απαγχονισμού των 10 παλικαριών της Λιβαδειάς αναφέρθηκε μεταξύ άλλων σε δηλώσεις της η Δήμαρχος Λεβαδέων Γιώτα Πούλου.

Ιστορική αναφορά στα γεγονότα που εκτυλίχθηκαν στη Λιβαδειά και στις γύρω περιοχές κατά την διάρκεια της γερμανικής κατοχής έκανε ο εκπαιδευτικός Μιχάλης Λυμπεράτος, ακολούθησε κατάθεση στεφάνων ενώ η τελετή ολοκληρώθηκε με προσκλητήριο νεκρών .

 

Εκδήλωση μνήμης από τον Μορφωτικό Σύλλογο

Εκδήλωση για τους 10 Λιβαδείτες ήρωες πραγματοποίησε όπως κάθε χρόνο και ο Μορφωτικός Σύλλογος Λεβαδείας στο πλαίσιο της οποίας έγινε μία σεμνή επιμνημόσυνη τελετή, στον Ιερό Ναό του Αγίου Γεωργίου Λεβαδείας παρουσία του Σεβασμιότατου Μητροπολίτη Θηβών και Λεβαδείας κ. Γεώργιου .

Ο Σεβασμιώτατος στη σύντομη προσλαλιά του, αναφέρθηκε φανερά συγκινημένος στον άδικο χαμό των δέκα συμπολιτών και εξήρε την αξία του γνήσιου πατριωτισμού και της φιλοπατρίας που στις μέρες τείνει να εξαλειφθεί και προέτρεψε να μην υιοθετήσουμε την ιδέα ενός μεθοδευμένου εθνικισμού.

«Διανύουμε το 73ο έτος από το ματωμένο Σεπτέμβριο του 1943, τότε που τις ρεματιές της Λιβαδειάς ξεχείλισε ο πόνος και το καθάριο ποτάμι της θόλωσε το αίμα των συμπολιτών μας, αυτών που πλήρωσαν τη μανία των κατακτητών με την ίδια τη ζωή τους. Τιμούμε τη μνήμη αυτών των νεκρών ηρώων και δεν ξεχνάμε το οδοιπορικό του μαρτυρίου, το οποίο ξεκίνησε με τους αδικοχαμένους της 9ης και 10ης Σεπτεμβρίου του 1943 και κορυφώθηκε με τους δέκα κρεμασμένους της 11ης Σεπτεμβρίου», επεσήμανε ο Γραμματέας του Συλλόγου Γιώργος Κωσταγιάννης.

«Είναι χρέος μας για να υποκλιθούμε στις αθάνατες και αδούλωτες ψυχές των συμπατριωτών μας και να σκορπίσουμε στο χώρο και στο χρόνο την αγάπη για την ελευθερία και για τα χώματα της πατρίδος μας», υπογράμμισε η Πρόεδρος του Συλλόγου Άννα Νικολάου.

 

Τα γεγονότα της 11ης Σεπτέμβρη 

Στο πώς διαδραματίστηκαν τα γεγονότα μέχρι την αποτρόπαια πράξη των ναζί περιγράφει χαρακτηριστικά ο Αριστείδης Ρούσσαρης στο βιβλίου του «Ο ματωμένος Σεπτέμβριος στη Λιβαδειά το 1943».

Σύμφωνα  με τις αναφορές που κάνει στις 11 Σεπτεμβρίου το απόγευμα «οργισμένος ο Γερμανός Διοικητής κάλεσε τον Κατοχικό Νομάρχη Ι. Γεωργόπουλο και τον ενημέρωσε ότι βρέθηκε το πτώμα του Γερμανού στρατιώτη σε χανδάκι στοιβαγμένο σε κιβώτιο και κακοποιημένο στη συνοικία του Ζαγαρά. Όπως γνωστοποίησε στην κατοχική Κυβέρνηση ο Νομάρχης αντελήφθηκε ότι από την οργή του Γερμανού Διοικητή τα αντίποινα θα ήταν σκληρά».

Και πράγματι έτσι ήταν, «γύρω στις 9 το βράδυ η συνοικία του μαρτυρικού Ζαγαρά φλεγόταν στην κυριολεξία».

Την ίδια ώρα της πυρπόλησης του Ζαγαρά «οι εγκληματίες υποδιευθυντές της Γκεστάπο στη Λιβαδειά εισήλθαν στη μάνδρα όπου ήταν φυλακισμένοι οι άντρες και οι νέοι της Λειβαδιάς και με το φως ενός κεριού κι ενός φακού επέλεξαν 10 νέους που κατοικούσαν ή είχαν σχέση με το Ζαγαρά».

Τους 10 νέους (Λουκάς Ανδρέου Δασόπουλος ή Γκανάς,  23 ετών, εργάτης, Κωνστ. Γεωργίου Σύρος ή Τσίρκας, 24 ετών, αρτεργάτης, Παναγιώτης Ηλία Τσάβας 32 ετών, εργάτης, Χρίστος Γεωργίου Κουντουργιώτης  28 ετών, εργάτης, Χαράλαμπος Γεωρ. Γεωργουλής  19 ετών, κουρέας, Λουκάς Πέτρου Γαμβρίλης  34ετών, κουρέας, Παναγιώτης Ελευθ. Γαζής  24ετών, ελαιοχρωματιστής, Ανέστης Ιωάν. Ιντζίδης  24ετών, εργάτης, Γεώργιος Αναστασίου Μπότσαρης  21 ετών, εργάτης, Νικόλαος Δημ. Κομπότης   17 ετών, εργάτης) τους ανέβασαν σε γερμανικό φορτηγό αυτοκίνητο και τους μετέφεραν στην Κεντρική πλατεία όπου ήδη «στα μπαλκόνια των κτιρίων είχαν στηθεί 10 κρεμάλες…».

Τον απαγχονισμό των «10 αθάνατων παλληκαριών της Λεβαδείας και του έθνους» που έγινε Σάββατο 11 Σεπτεμβρίου στις 10 το βράδυ «ώρα και ημέρα της αιωνίας μνήμης που ποτέ δεν θα σβήσει όσο υπάρχει ζωή σ αυτή την πόλη» δεν τον είδαν οι κάτοικοι της πόλης διότι όλοι ήταν αποκλεισμένοι στα σπίτια τους και παρόντες ήταν οι Γερμανοί και όλοι οι Ιταλοί αξιωματικοί και στρατιώτες.

Πηγή: http://levadianews.blogspot.gr/