Θέλετε δεν θέλετε θα τα πούμε… όταν έρθει η ώρα.

Γράφει η Οφηλία

Ο χρόνος μετρά αντίστροφα.

Τα κρούσματα αυξάνονται και η αγωνία μας για την επόμενη μέρα μεγαλώνει.

Δεν θέλουμε πια να μιλάμε για τίποτε άλλο παρά μόνο για τον νέο ιό και την αποτελεσματική κυβέρνηση Μητσοτάκη με τα έγκαιρα μέτρα της.

Τι θα λέγατε να μιλήσουμε για τους μαυραγορίτες και τις ελλείψεις στην αγορά σε είδη πρώτης ανάγκης; Όχι.

Να πούμε για τον τον Άδωνη που όταν απέλυε γιατρούς δεν ήθελε να του κλέψει τη δόξα ο Τόμσεν; Όχι.

Θέλετε μήπως να μιλήσουμε για τον αμετροεπή Άδωνη που θεωρεί ότι 400 ευρώ το μήνα την περίοδο της καραντίνας είναι πολλά; Όχι.

Να πούμε για το περιεχόμενο των μπλέ φακέλων για την Υγεία που μοίρασε ο Κυριάκος όταν έγινε πρωθυπουργός; Όχι.

Μήπως θέλετε να μιλήσουμε για το τι ακριβώς έγινε στη Υγεία το 2010 – 15; Όχι.

Να μιλήσουμε για το ποιος ακύρωσε 4.000 προσλήψεις στην Υγεία μόλις ανέλαβε την εξουσία; Όχι.

Μήπως να πούμε για τον Χατζηδάκη και τι έχει κάνει για τα νοικοκυριά που έχει κόψει το ρεύμα η ΔΕΗ; Όχι.

Ίσως να μιλήσουμε για τους άστεγους, τους ευάλωτους, τους φυλακισμένους, τους μετανάστες; Όχι.

Για τις φάμπρικες που είναι ακόμα όλες ανοιχτές και συνωστίζονται οι εργάτες ο ένας δίπλα στον άλλο; Όχι.

Τι θα λέγατε να μιλήσουμε για τους ήρωες γιατρούς και νοσηλευτές που δίνουν τιτάνια μάχη χωρίς μάσκες και γάντια; Όχι.

Μήπως να μιλήσουμε για τον νεοφιλελευθερισμό και την Ευρώπη της αλληλεγγύης; Όχι.

Αυτό που θέλετε είναι να μιλάμε μόνο για τους ανεγκέφαλους Έλληνες που βγαίνουν στους δρόμους. Για τους 250 Αθηναίους – δηλαδή για το 0.005% των κατοίκων της πρωτεύουσας – που πήγαν στο Καβούρι για μπάνιο το Σαββατοκύριακο, για τα χειροκροτήματα της Μαρέβας και την ατομική ευθύνη! Για τους παππούδες και τις γιαγιάδες που δεν αντιλαμβάνονται τον κίνδυνο.

Ε λοιπόν, θέλετε δεν θέλετε, όταν έρθει η ώρα, θα μιλήσουμε και για τα υπόλοιπα.