Σωτήρης Τσιόρδας… άνθρωπος γαρ

Οικείος, πράος, συνεπής, σοβαρός, εξαιρετικός επιστήμονας… άνθρωπος.

Τον εμπιστεύομαι.

Ο Σωτήρης Τσιόρδας κάθε απόγευμα…είναι σπίτι μου.

Δεν ξεχνώ και φροντίζω να μην χάνω καμία ενημέρωση για την εξέλιξη του ιού που μας πολεμάει.

Απορώ, γιατί αποτελεί έκπληξη το γεγονός οτι ο Σωτήρης Τσιόρδας λύγισε και ίσως δάκρυσε, στην αναφορά του για τα θύματα αυτής της αόρατης απειλής.

Άνθρωποι που έφυγαν ή θα φύγουν το επόμενο διάστημα, μη μπορώντας η επιστήμη να τους σώσει.

Η ανθρώπινη πλευρά ενός επιστήμονα που προφανώς έχει ή είχε γονείς, αγαπημένα πρόσωπα, παιδιά, συγγενείς που ίσως ο άγνωστος εχθρός τους απειλεί με αφανισμό.

Πως θα συμπεριφερόταν δηλαδή ένα γονιός, όταν μιλά για το γονιό που έχασε και δεν κατάφερε να του προσφέρει τη βοήθεια που σήμερα μπορεί;

Πως θα αντιδρούσε ένας πατέρας, αν ένας επιστήμονας του έλεγε οτι το παιδί του μπορεί να προσβληθεί από τον ιό και να μην τα καταφέρει;

Πως θα φερόταν ένας γιος αν γνώριζε οτι ο πατέρας του με υποκείμενο νόσημα είναι ήδη νεκρός γιατί έχει τα συμπτώματα του ιού;

Πως αντιδρά ένας γιατρός που μάχεται με το θάνατο και χάνει τελικά τον ασθενή του;

Πως αντιδρά ένας πράος, μειλίχιος, οικείος επιστήμονας που ενημερώνει και συμβουλεύει καθημερινά τους πολίτες της χώρας του για την εξέλιξη μιας πανδημίας και τους καλεί να μείνουν σπίτι για να κοροϊδέψουν έστω το θάνατο κι αυτοί ξεχύνονται τους δρόμους στα χωριά και τις παραλίες;

Ανθρώπινα…

Λυγίζει…