Γ. Ντασιώτης: Μόνοι τους τα φάγανε και δεν είμαστε όλοι ίδιοι

ntasiotis( Από το www.diavima.gr )

Τα τελευταία χρόνια είναι τα πιο δύσκολα για την αυτοδιοίκηση. Ο δήμαρχος Αλιάρτου Γιώργος Ντασιώτης βρέθηκε στο τιμόνι ενός σχετικά μικρού δήμου και για πολλούς σε αυτή τη συγκυρία που διανύουμε τα έχει καταφέρει καλύτερα από ορισμένους άλλους «δασκάλους» της αυτοδιοίκησης. Στη συνέντευξή του στο «ΔΙΑΒΗΜΑ» τονίζει ότι «δεν τα φάγαμε μαζί και δεν είναι όλοι ίδιοι» και δηλώνει αποφασισμένος να συνεχίσει.

Τα αποτελέσματα της κρίσης αποτυπώνονται πλέον και στην αυτοδιοίκηση. Ποιά πιστεύετε οτι μπορεί να είναι η τύχη της αυτοδιοίκηση μετά και το τρίτο μνημόνιο και τις περικοπές που προβλέπονται για τους δήμους;

H κατάσταση  είναι τραγική. Οι Δήμοι έχουν ξεπεράσει τα όρια της αντοχής τους και είναι βέβαιο, πως είναι οι μόνοι φορείς της γενικής κυβέρνησης που συμβάλλουν τα μέγιστα στη αντιμετώπιση του χρέους και των ελλειμμάτων. Κάθε περικοπή πλέον αποτελεί αιμορραγία του κοινωνικού κράτους, το οποίο μόνο οι Δήμοι στην συγκεκριμένη  στιγμή υποστηρίζουν. Η κυβέρνηση πρέπει να αναλογιστεί τις ευθύνες της.

Η κατάσταση σε ένα μικρό δήμο όπως ο Αλίαρτος εκτιμάτε οτι μπορεί να αντιμετωπιστεί πιο εύκολα ή πιο δύσκολα απ΄ οτι σ΄ ένα μεγάλο;

Δεν έχει σημασία το μέγεθος του Δήμου σ’ αυτή τη φάση της κρίσης. Προσωπικά πιστεύω ότι το μικρό μέγεθος του Δήμου αποτελεί και πλεονέκτημα. Εκείνα που παίζουν σημαίνοντα ρόλο, είναι η σκληρή δουλειά από την Δημοτική αρχή, η συγκροτημένη και στοχευμένη πολιτική που, συνδυάζει νοικοκύρεμα, με κοινωνικές ευαισθησίες και η δικαιοσύνη απέναντι στους Δημότες. Τα αποτελέσματα της διετίας μας, δείχνουν ότι είμαστε σε καλό δρόμο. Μειώσαμε δραστικά τα χρέη μας, κάναμε πλεονασματικούς τους ισολογισμούς μας, αυξήσαμε τα ταμειακά διαθέσιμα, χωρίς να αυξήσουμε τα δημοτικά τέλη, απεναντίας τα μειώσαμε στις ευαίσθητες κοινωνικές ομάδες και νομίζω ότι αυτά αποτελούν σαφή δείγματα συνετούς και δίκαιης διοίκησης που ο δημότης εύκολα μπορεί να την συγκρίνει με ένα φαύλο παρελθόν.

Θεωρείτε ότι ένας Καλλικράτης 2, για παράδειγμα οι δήμοι στη Βοιωτία να ήταν δύο, θα έλυνε προβλήματα ή θα δημιουργούσε περισσότερα;

Θεωρώ άστοχη οποιαδήποτε τέτοια συζήτηση. Ο τόπος δεν αντέχει άλλους πειραματισμούς. Οι υδροκέφαλοι γιγάντιοι Δήμοι, καταρχήν δεν αποτελούν αυτοδιοίκηση, γιατί χάνεται το ουσιώδες, που είναι η επικοινωνία των δημοτών, η κοινότητα και το πραγματικό ενδιαφέρον για τον τόπο. Έπειτα για να αλλάξεις κάτι σημαίνει ότι αυτό απέτυχε. Στον Καλλικράτη δεν δόθηκε η ευκαιρία να δοκιμαστεί. Νομίζω ότι την αξίζει και τη δικαιούται αυτή την ευκαιρία.

Οι στόχοι και οι προτεραιότητες που είχατε θέσει προεκλογικά τώρα δύο χρόνια μετά παραμένουν οι ίδιοι;

Οι στόχοι δεν μπορεί να αλλάξουν. Αποτελούν αρχές της δημοτικής ομάδας που ο λαός ενέκρινε. Ο εκσυγχρονισμός του Δήμου, η στήριξη των Δημοτών, η οικονομική και διοικητική διαφάνεια, η ανάπτυξη και αξιοποίηση πόρων και κυρίως η αυθεντικότητα και ειλικρίνεια στη σχέση δημότη- διοίκησης, εκτός από νομική υποχρέωσή μας είναι κυρίως πεποίθησή μας. Αυτό δεν πρόκειται να αλλάξει.
Οι προτεραιότητες είναι βέβαιο πως αναπροσαρμόζονται ανάλογα με τις γενικότερες συνθήκες. Αυτή τη στιγμή προέχει η στήριξη ανθρώπων που η ζωή τους γκρεμίστηκε και το κάνουμε, αθόρυβα αλλά αποτελεσματικά, με το κοινωνικό παντοπωλείο ή το κοινωνικό τιμολόγιο και κάθε άλλο τρόπο. Σε κάθε περίπτωση προέχει η προστασία των δημοτών και αυτό πιθανόν να μεταβάλει, προσωρινά και τις προτεραιότητές μας.

Τι είναι αυτό που θέλετε να υλοποιήσετε στο δήμο Αλιάρτου εντός της τρέχουσας θητείας

Πολλά. Τα περισσότερα έχουν δρομολογηθεί και πιστεύω να τα καταφέρουμε. Το κυριότερο είναι η κοινωνική συνοχή, για την οποία εργαζόμαστε σκληρά. Είμαι  πραγματικά ευτυχής που συγκεκριμένες πρωτοβουλίες μας λειτούργησαν θετικά. Στη διετία αυτή ο Δήμος Αλιάρτου πιστεύω ότι έκανε άλματα ως προς αυτό. Είμαι περήφανος για τους δημότες μου και τον τρόπο που είδαν το κοινό μας σπίτι. Σε ότι αφορά έργα, ήδη εκτελέστηκαν ή εκτελούνται σε όλα τα διαμερίσματα, αλλά η αιχμή του δόρατος είναι τα αποχετευτικά δίκτυα, τα οποία εντάξαμε στο ΕΣΠΑ και σύντομα πιστεύω να δημοπρατήσουμε.

Τα σχέδια που έχετε για τον δήμο μπορούν να υλοποιηθούν στο σημερινό οικονομικό περιβάλλον;

Κάποια ναι. Για Κάποια άλλα μπορούν να τεθούν οι βάσεις. Σίγουρα όμως το μεγαλύτερο έργο, σ’ αυτό το περιβάλλον είναι αυτό που ξέρει ο Δήμαρχος και κάποιοι συνεργάτες του. Ότι δηλαδή κάθε μέρα είναι χειρότερη από  την προηγούμενη και τίποτα δεν είναι πλέον αυτονόητο. Άρα ο μεγάλος αγώνας, εκτός των άλλων, είναι να διατηρήσεις κι αυτό που έχεις.

Ποιός πρέπει να είναι ο ρόλος της αυτοδιοίκησης στη δύσκολη οικονομική συγκυρία  και πως μπορεί να βοηθήσει τους πολίτες;

Η αυτοδιοίκηση είναι ο μόνος φορέας που μπορεί να στηρίξει, και το κάνει, τους πολίτες. Αυτό δεν αμφισβητείται. Πιστεύω ότι αυτή η κρίση θα αναδείξει στην συνείδηση του κόσμου την αυτοδιοίκηση, η οποία συστηματικά και μεθοδευμένα απαξιώνεται, από το πολιτικό σύστημα. Οι κοινωνικές δράσεις, οι πρωτοβουλίες και τα προγράμματα που υλοποιούν οι Δήμοι, κρατούν ακόμα ζωντανή την κοινωνία.

Οι μειώσεις στις αποδοχές των αιρετών σε τι μπορούν να επηρεάσουν την λειτουργία ενός δήμου;

Σε ότι με αφορά δε θα τους κάνω τη χάρη. Οι Δημότες μου, μου ανέθεσαν μια αποστολή και δε θα τους απογοητεύσω για αυτό το λόγο. Αυτό που με ενοχλεί όμως είναι  η λογική του «μαζί τα  φάγαμε» ή «όλοι ίδιοι είμαστε». Μόνοι τους τα φάγανε και δεν είμαστε όλοι ίδιοι. Αυτό πρέπει να γίνει σαφές. Η γενίκευση είναι φασιστική αντίληψη.

Χωρίς προηγούμενη εμπειρία έχετε βιώσει την αυτοδιοίκηση στην πιο δύσκολη περίοδο, αυτό σας ενθαρρύνει να συνεχίσετε με διεκδίκηση μιας ακόμα θητείας ή σας απογοητεύει;    

Η δύσκολη συγκυρία δεν με αποθαρρύνει. Πιθανόν να αποτελεί και πρόκληση, με την έννοια ότι ο «καλός ο καπετάνιος στη φουρτούνα φαίνεται».
Για την συνέχεια όμως δεν αρκεί δική μου πρόθεση, αλλά κυρίως η επιθυμία του δημότη. Την κατάλληλη στιγμή αυτή θα φανεί και ο σώφρων πολιτικός είναι αυτός που θα την αντιληφθεί έγκαιρα. Αν έκανα αυτή τη στιγμή απολογισμό θα έλεγα στους δημότες μου ότι «έκανα για τον Δήμο λιγότερα από όσα ήθελα, περισσότερα όμως από όσα μπορούσα».