Η ΑΕΟ …έχασε τον αγώνα

nimo

του Νίκου Μερτζάνη

…  Κυριακή μεσημέρι… μετά το φαγητό…κάθε 15 ημέρες το ραντεβού, άκουγα τη φράση-  νοιώθω ακόμη μετά από τόσα χρόνια το σφίξιμο της χαράς και του ενθουσιασμού στο στομάχι- που ολοκλήρωνε μια γιορτινή μέρα…

 «Πάμε στο γήπεδο, να δούμε την ΑΕΟ»

 Να γράψω για τον κόσμο που πήγαινε στο γήπεδο; Για τα χρώματα, τους ήχους, τα συνθήματα, τα χαμογελαστά πρόσωπα, τον ενθουσιασμό, τα πειράγματα, τους τσακωμούς στην εξέδρα, τις φωνές, τη ζωντάνια, το πάθος ενός ολόκληρου χωριού ή για το γεγονός οτι, η γιαγιά μου με την θειά μου την Τασούλα, με περίμεναν στον δρόμο, να τους πω το αποτέλεσμα; Είχαμε κάτι να περιμένουμε…

 Οι μεγαλύτεροι καταλαβαίνουν τι περιγράφω, οι νεότεροι όχι. Δυστυχώς ή ευτυχώς δεν έχει σημασία. Το κλάμα για το παρελθόν, δεν διορθώνει κανένα πρόβλημα. Και το πρόβλημα δεν είναι η ΑΕΟ, ή πλέον η έλλειψη της ΑΕΟ.

 Για να γίνω πιο συγκεκριμένος. Μετά από 75 χρόνια η ΑΕΟ, η ποδοσφαιρική ομάδα του Ορχομενού, δεν θα κατεβάσει ανδρική ομάδα.

 Όχι δεν φταίει καμία οικονομική κρίση ( όλα τα χωριά έχουν ομάδα ) φταίει κάτι που υπήρχε και χάθηκε, στην πορεία των χρόνων που πέρασε.Το όραμα χάθηκε. Ο ενθουσιασμός, το πάθος. Δεν έχουμε κάτι να περιμένουμε…

  Οι τελευταίες εξελίξεις με την ΑΕΟ, δείχνουν οτι μετατραπήκαμε- όλοι μας- σε παρατηρητές όσων συμβαίνουν.Αυτό που κάνουμε είναι να διαπιστώνουμε το πρόβλημα και να γυρνάμε πλευρό… Ας αχοληθεί κανένας άλλος…

 Μόνο που κανένας δεν θα  ασχοληθεί πια. Όσοι έτρεχαν ή απαξιώθηκαν ή βαρέθηκαν ή κουράστηκαν- άσε που δεν ήταν και πολλοί – και τα παράτησαν.  Το γράφω ξανά, η ΑΕΟ είναι το πρώτο σύμπτωμα. Η έλλειψη ενθουσασμού και πάθους, θα οδηγήσει και σε άλλα αντίστοιχα λουκέτα…

 … Α, ρε πατέρα, δεν μπορώ να παω τον γιό μου στην ΑΕΟ…