Όπως στη ζούγκλα…

Σε κάποιο σημείο της γης, υπάρχουν ακόμη άνθρωποι που υποστηρίζουν πως το νερό που κυλά στα ποτάμια, είναι δικό τους.

Πως και τα ποτάμια που βρέχονται από τη “ζωή” είναι ιδιοκτησία τους.

Οι παππούδες των παππούδων τους λένε, έτσι είχαν πει.

Τα ψάρια, οι ζωντανοί οργανισμοί γύρω από τα “ποτάμια τους” και μέσα σε αυτά, τα πουλιά και ότι άλλο μπορεί να ζει (πέραν του ανθρώπινου είδους) από το νερό που τρέχει στα “ποτάμια τους”, είναι κι αυτά δικά τους.

Πως;

Μα οι παππούδες των παππούδων τους είχαν πει, πως όταν επιτρέπει ο ιδιοκτήτης του νερού, της γης και του ποταμού, μπορούν τα έρμα τα ζωντανά να σπαταλούν λίγο από τη “ζωή” όλο σχεδόν το χρόνο και πολύ λιγότερο το καλοκαίρι.

Άλλωστε το καλοκαίρι ποιος το θέλει το περισσότερο νερό;

Οι παππούδες των παππούδων τους όμως είχαν πει και κάτι άλλο…
Πως το νερό που τους ανήκει, και το ποτάμι και τα χωράφια και τα “ζα” είναι πάνω από τα νερά, τα χωράφια, τα ποτάμια και τα “ζα” των άλλων…

Ποιων άλλων;
Των ανθρώπων ντε…

Των άλλων αρχόντων του νερού, των ποταμιών και των ζωντανών;

Έτσι ο πιο δυνατός, με το πιο πολύ νερό, το μεγαλύτερο ποτάμι και το περισσότερο βιός σε γη είχε και το πάνω και το κάτω χέρι.

Οι παππούδες των παππούδων τους μάλιστα είχαν πει… πως υποχρέωση του “ιδιοκτήτη” νερού, ποταμιών και ζωντανών ήταν να παλεύουν, κάθε μέρα, να μεγαλώσουν αυτό το βιός και να τρέξει περισσότερο νερό στα δικά τους ποτάμια αφού έχουν το πάνω και το κάτω χέρι.

Έτσι αν το νερό των άλλων αρχόντων ξέφευγε ή το έχαναν και έτρεχε στο δικό τους ποτάμι ταυτόχρονα γινόταν και αυτό δικό τους και η γη του προηγούμενου άρχοντα θα εξαρτιόταν από το νέο ιδιοκτήτη του νερού.

Να, πως συμβαίνει στη ζούγκλα;
Έτσι και σε αυτή τη χώρα…