Μια πολύ ενδιαφέρουσα ομιλία από τη Μάρτυ Λάμπρου στην εκδήλωση του Συλλόγου Γυναικών Αγ. Νικολάου Λιβαδειάς

Μεγάλο ενδιαφέρον παρουσίασε η ομιλία που έκανε η Λιβαδείτισα συγγραφέας Μάρτυ Λάμπρου*  κατά την διάρκεια της εκδήλωσης του Συλλόγου Γυναικών Αγίου Νικαολάου Λιβαδειάς ο οποίος και την τίμησε.

Ήταν μια ομιλία με βαθύ νόημα και σημαντικά μηνύματα:

Με ιδιαίτερη χαρά βρίσκομαι απόψε μαζί σας ως προσκεκλημένη του Συλλόγου Γυναικών Αγίου-Νικολάου Λιβαδειάς- σας ευχαριστώ θερμά, καθώς και την πρόεδρό σας Κα Γεωργία Καρβούνη- για να γιορτάσουμε την παγκόσμια ημέρα της γυναίκας. Απευθύνω έναν χαιρετισμό και την αγάπη μου  στη μητέρα μου  Ελένη Πούλου που  άντεξε την ανηφόρα μου, τις απογοητεύσεις και τα σκαμπανεβάσματα, ενώ είχε τη δική της ανηφόρα. Στην αδερφή μου, την Ντίνα, που τη διακρίνει η γνήσια προσφορά προς τον συνάνθρωπο, την αδερφή μου, τη Μαρία, ιατρό, ανεπηρέαστη  στο λειτούργημά της από τη διαφθορά στο σύστημα της υγείας.

Συγχαρητήρια  στη  Δήμαρχο Κα Γιώτα Πούλου. Μας  συνδέει ένας μικρός αλλά ανεξίτηλος κύκλος φιλίας. Είχαμε συναντηθεί όταν εκείνη είχε επιστρέψει στη Λιβαδειά μετά τις σπουδές  της  κι εγώ ετοιμαζόμουν να ανοίξω τα φτερά μου. Μου είχε μεταδώσει απίστευτη δύναμη και κουράγιο και την ευχαριστώ ενώπιον σας για αυτό.

Εύχομαι χρόνια πολλά σε εσάς και σε  όλες  τις γυναίκες, μητέρες, αδερφές  και κόρες,  που είναι το στήριγμα της ζωής και της κοινωνίας. Οι γυναίκες  από τη φύση τους ξέρουν να παρηγορούν στη βαθιά λύπη αλλά και να βρίσκουν τη  βαθιά  χαρά.  Θα έπρεπε να γιορτάζουμε κάθε μέρα χαίροντας εκτίμησης και σεβασμού,  το ίδιο  σημαντικά  όσο  η  αγάπη.

Γυναίκα και η ηρωίδα του βιβλίου μου: «Με λυμένο χειρόφρενο». Η οποία  κατάγεται από τη Λιβαδειά.  Έλεγε: «Αν  δεν  ονειρευτείς πως θα πραγματοποιήσεις το όνειρο!»

Όλοι μας έχουμε το δικαίωμα στο όνειρο, είναι το οξυγόνο μας,  χωρίς αυτό δε ζούμε. Όμως πως πραγματοποιείται το όνειρο; Θα σας  μιλήσω προσωπικά. Το δικό μου όνειρο  ήταν ένα φως μακρινό και ήθελα να το πλησιάσω. Άρχισε από τότε που έγραψα την πρώτη μου έκθεση. Πυροδοτήθηκε από όταν άφησα το  χωματόδρομο της  γειτονιάς μου και ταξίδεψα με την νταλίκα του πατέρα μου.  Υπήρξα  επίσης  τυχερή γιατί είχα την  πολύτιμη  ενθάρρυνση του δασκάλου μου στο 5ο δημοτικό σχολείο  στο  συνοικισμό , του Κου Δημήτρη Βαρλάμη, τον οποίο πάντοτε ευγνωμονώ. Με παρότρυνε να γράφω και να διαβάζω. Στο σπίτι μου δεν είχα αρκετά βιβλία και έτσι έμαθα να δανείζομαι. Η Δημόσια βιβλιοθήκη της Λιβαδειάς υπήρξε το καταφύγιό μου. Ευγνώμων! Οι άλλοι συγγραφείς, οι πρόδρομοι, συνέβαλαν εξίσου στο όνειρο. Αναφέρω ενδεικτικά  τη Λιλίκα Νάκου, που είχε γεννηθεί και ζήσει στη Λιβαδειά. Τα παραμύθια και τα δημοτικά τραγούδια της  γιαγιάς μου,  Μαρίας Λάμπρου,  που μου τα διηγούνταν με πάθος από όταν θυμάμαι τον εαυτό μου.

Το κυριότερο ήταν η  ασίγαστη  πίστη σε αυτό το όνειρο που έχω και διατηρώ μέσα μου και με κρατά αλύγιστη στα εμπόδια. Αλλά και η δύναμη της υπομονής την οποία αντλώ από τις ρίζες μου. Σχεδόν σε όλα τα γραφτά μου, τα διηγήματα και το μυθιστόρημα υπάρχει ο τόπος μου και οι άνθρωποί του. Δεν έχασα ποτέ την επαφή με τα βάθη των πρώτων μου εντυπώσεων και συναισθημάτων. Πατάνε γερά τα πόδια μου για να μπορώ να βλέπω μακριά. Πατάνε στο χωριό μου, το Ζερίκι του Ελικώνα και  στους  προγόνους μου, στη γειτονιά μου, στην πόλη μου τη Λιβαδειά όπου γεννήθηκα και μεγάλωσα.

Υπομένοντας έμαθα και να επιμένω, ώστε το όνειρο να γίνεται στόχος. Να κατανοώ την ουσία του και τον σκοπό του. Η ουσία του  δεν ήταν να γίνω κάποια, αλλά να κάνω κάτι ξεχωριστό και χρήσιμο αποφεύγοντας την κενοδοξία και τις μικρότητες.  Να έχω σεβασμό στον αγώνα της ζωής, γιατί η ζωή είναι που φτιάχνει τα βιβλία και τα βιβλία τη συνεχίζουν  στο  χρόνο,  στις  επόμενες γενιές, όταν εμείς θα έχουμε φύγει πια.

Φροντίζω να είμαι ειλικρινής,  να  είμαι  ικανή και άξια για  την  αναγνώριση  και   για  τις  τιμές,  γιατί  τότε  μόνο  αξίζουν. Ευγνώμων στο Ανώτατο πνευματικό ίδρυμα, την Ακαδημία Αθηνών, που επιβράβευσε το μυθιστόρημά μου: «Με λυμένο  χειρόφρενο». Αφιερώνω το βραβείο στα νέα παιδιά.  Όταν βγουν στο στάδιο της συγγραφής να γνωρίζουν ότι αρχίζει με  ταλέντο, πίστη και υπομονή. Τόλμη  και  όχι  θράσος.  Σεβασμό  και  ταπείνωση.  Συγγραφέας  γεννιέσαι  και  γίνεσαι  όταν το  έργο  σου  βρίσκει  ανταπόκριση και  αποδοχή  από  την  έγκυρη κριτική  και  τους  ανθρώπους  πνεύματος και  κύρους  του  χώρου.  Υπέρτατος  κριτής  ο  χρόνος και η μνήμη των αναγνωστών.

Εύχομαι  από καρδιάς  σε όλες και όλους σας  να λάμπει άσβηστο το φως του ονείρου.

Σας ευχαριστώ,  Μάρτυ Λάμπρου!

 

* Η Μάρτυ Λάμπρου γεννήθηκε στη Λιβαδειά και ζει στην Αθήνα.  Έχει εκδώσει:

ml2«Το κόκκινο κουτί» , νουβέλα, Λεωνίδας Χρηστάκης 1997.

«Κόπιτσες», διηγήματα, Οσελότος 2010. Βραχεία λίστα  2011 του λογοτεχνικού περιοδικού «Διαβάζω».

«Με λυμένο χειρόφρενο», μυθιστόρημα, Κέδρος 2014. Βραβείο Μυθιστορήματος 2014, Ίδρυμα Πέτρου Χάρη, Ακαδημία Αθηνών. Βραχεία λίστα  2015 του ηλεκτρονικού λογοτεχνικού περιοδικού «Ο αναγνώστης». Βραχεία λίστα 2015 του λογοτεχνικού περιοδικού «Δ(έ)κατά».

Υπό έκδοση: «Ενοικιάζεται το παρόν», διηγήματα, Κέδρος 2016.

Συλλογές:

«20=1 Ιστορίες» 1999,  Εκδόσεις Καστανιώτης.

«Ιστορίες Μπονζάϊ 2014,  83 Μικρά Διηγήματα Μια ανθολογία» Εκδόσεις Γαβριηλίδης 2014.