Στο πιάτο των δανειστών…και το «μεδούλι» των συνταξιούχων . Του Θανάση Ηλιοδρομίτη

Διαβάζω και ακούω ότι οι συντάξεις θα πάνε 300 ευρώ, ακόμη και 100 ευρώ. Τι νομίζουν όλοι αυτοί- έσωθεν και έξωθεν των συνόρων- που απεργάζονται τέτοια σχέδια; Ότι με εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους να εισπράττουν 100 ή 300 ευρώ το μήνα, ποσά που είναι αδύνατο να ζήσει κάποιος- να ζήσει, να επιβιώσει, όχι »να ζήσει αξιοπρεπώς» ή έστω »με σκληρή λιτότητα»- η κοινωνία μας θα συνεχίσει έστω και στοιχειωδώς να διατηρεί κάποιες λειτουργίες που θα τη βοηθούν να μοιάζει με κοινωiliodromitisTHANASISνία; Ή όλα θα μετατραπούν σε »στάχτη και μπούλμπερη» και χιλιάδες άνθρωποι θα αυτοχειριάζονται ή ακόμη χειρότερα θα αντιδρούν με βάση την επαναστατική κραυγή των Ελλήνων της τουρκοκρατίας »αποθανέτω η ψυχή μου μετά των αλλοφύλων»;

Ο κοινωνικός αυτοματισμός 

Σήμερα, εκατοντάδες χιλιάδες συνταξιούχοι, με τις συντάξεις των 600 ευρώ »θρέφουν» τα άνεργα παιδιά τους, βοηθούν ουσιαστικά τους κρατούντες να να διατηρούν το κοινωνικό στάτους, να ελαχιστοποιούν τα ακραία κοινωνικά φαινόμενα. Η πρωτοφανής αυτή κοινωνική αλληλεγγύη είναι που κρατά ακόμη ζωντανή την ελληνική κοινωνία. Ο συνταξιούχος που κόβει από το μεδούλι του για να βοηθήσει τα παιδιά του, που στερείται τα πάντα για να μη μείνει χωρίς τετράδιο το εγγόνι του.
Ας προχωρήσουν, λοιπόν, Σε μία χώρα με 1,2 εκατομμύρια ανέργους (στα επίσημα κιτάπια τους) ας προσθέσουν άλλους τόσους λιμοκτονούντες γέροντες. Για να γίνει τούτη η χώρα »γαία πυρί μειχθήτω», για να αναλάβει ο κοινωνικός αυτοματισμός με »δυναμικό» τρόπο την επίλυση των »αδικιών».

Για να πολλαπλασιαστούν τα φαινόμενα των απελπισμένων που αυτοκτονούν, αλλά και των »τιμωρών», δηλαδή αυτών που θα αναλάβουν »να εξαλείψουν τις ανισότητες» όχι με κανένα επαναστατικό τρόπο, όπως ίσως κάποιοι φαντάζονται και ελπίζουν (!), αλλά με έναν κοινωνικό αυτοματισμό που μπορεί να πάρει άγριες, ανεξέλεγκτες, καταστροφικές διαστάσεις.

Εμπρός, λοιπόν!

Οι αριθμοί «καίνε»… τα μνημόνια

-Σε μια χώρα με 1,2 εκατομμύρια επίσημα ανέργους ας προσθέσουμε άλλο ένα εκατομμύρια γέροντες λιμοκτονούντες, οι οποίοι από στήριγμα που είναι τώρα (με τις μικρές συντάξεις τους) θα μετατραπούν σε βάρος των παιδιών τους (με τις συντάξεις- χαρτζιλίκι που κάποιοι απεργάζονται).

-Ήδη 4 εκατομμύρια άνθρωποι ζουν κάτω από τα όρια της φτώχειας.
-Από τους 1,2 εκατομμύρια άνεργους, οι 900.000 είναι μακροχρόνια άνεργοι, που σημαίνει ότι είναι για πάνω από ένα χρόνο χωρίς δουλειά.
-Από τους απασχολούμενους (η λέξη εργαζόμενος έχει εξαφανιστεί από την πολιτική και νομική ορολογία ολάκερης της ΕΕ και βεβαίως, της Ελλάδας), τουλάχιστον οι 250.000 είναι υποαπασχολούμενοι, δηλαδή αμείβονται με 250-350 ευρώ το μήνα, ενώ πάνω από μισό εκατομμύρια έχουν να πληρωθούν από τρεις μήνες και πάνω.
-Το ποσοστό απασχόλησης ανέρχεται μόλις στο 37% του συνόλου του πληθυσμού και στο 53% του πληθυσμού από 20-64 ετών (θα πρέπει να ήταν 75%, λέει η Στατιστική Υπηρεσία).
-Πάνω από 1.300.000 άτομα ζουν σε νοικοκυριά χωρίς κανένα εργαζόμενο. Από αυτούς τους συνανθρώπους μας, περισσότεροι από 200.000 είναι παιδιά μέχρι 17 ετών.
-Το 50% των νέων μας είναι άνεργοι και ήδη πάνω από 200.000 υψηλής μόρφωσης και ειδίκευσης παιδιά μας έχουν επιλέξει το δρόμο της μετανάστευσης για να επιβιώσουν.
-Η αγοραστική δύναμη των κατώτατων μισθών στην Ελλάδα, λέει η ΓΣΕΕ, είναι 27% χαμηλότερη σε σχέση με το 1984!

Εμπρός, λοιπόν! Το πιθάρι δεν έχει πάτο!

Ελπίδα… ο ξενιτεμός.

Στην Ελλάδα μας, που τη μόνη ελπίδα που δίνει στα παιδιά μας είναι ο ξενιτεμός, έφτασε φαίνεται η ώρα να σκοτώσουμε τους γέροντές μας. Να τους σκοτώσουμε δια της λιμοκτονίας ή να τους οδηγήσουμε στην αυτοκτονία, για ‘’να μην είναι βάρος στα παιδιά τους’’. Αυτούς τους ίδιους γέρους που στα τελευταία δύσκολα χρόνια με τη γλίσχρα σύνταξή τους κράτησαν κυριολεκτικά όρθια την ημιθανή κοινωνία μας.

Εμπρός, λοιπόν! Και μετά; Ειδική Οικονομική Ζώνη όλη η χώρα, μισθοί- χαρτζιλίκια των 300 ευρώ για όλους. Ξεπούλημα για ‘’τριάκοντα αργύρια’’ των ιματίων της χώρας (του εθνικού της πλούτου)- πρόοδος, οι Ρωμαίοι έπαιξαν στα ζάρια τα ιμάτια του Χριστού.
Κι ύστερα;
Κι ύστερα, κι ύστερα; Μα δεν υπάρχει ύστερα, που λέει και ένα παλιό λαϊκό άσμα.
Να αντισταθούμε, μωρέ! Συνταξιούχοι και απασχολούμενοι, άνεργοι και υποαπασχολούμενοι, μακροχρόνια άνεργοι και ξενιτεμένοι Έλληνες.
Να αντισταθούμε! Να διεκδικήσουμε το σήμερα, όχι ένα ‘’ευτυχές’’ αλλά μακρινό ‘’αύριο’’.
Να θρέψουμε ξανά την ελπίδα, να αποτρέψουμε τον κοινωνικό αυτοματισμό!