21η Απριλίου 1967: Δεν Ξεχνώ…

του Δημήτρη Κατσορίδα

 

Η 21η Απριλίου 1967 σηματοδότησε για την Ελλάδα την έναρξη μιας μαύρης επταετίας, της Δικτατορίας των Συνταγματαρχών (Χούντας), με την κατάργηση των δημοκρατικών ελευθεριών.

Οι διώξεις, οι φυλακίσεις, οι εξορίες, τα βασανιστήρια, η λογοκρισία, η αστυνομοκρατία, ο χαφιεδισμός, ήταν οι μέθοδοι που εφάρμοσε το δικτατορικό καθεστώς για να καταστείλει ή να εξοντώσει κάθε ελεύθερο πνεύμα, το οποίο θεωρούσε αντίπαλό του, ασχέτως σε ποια πολιτική παράταξη ανήκε, και διά της τιμωρίας να φοβίσει όσους/-ες αντιστεκόντουσαν.

Η στρατιωτική δικτατορία σημάδεψε και το χώρο της εργασίας και του συνδικαλισμού. Διέλυσε τις μαζικές συνδικαλιστικές οργανώσεις, ενώ τα χρηματικά ποσά που αποτελούσαν περιουσία των συνδικάτων δημεύτηκαν. Καταπνίγηκε κάθε ελευθερία συνδικαλιστικής δράσης, εξαπολύθηκε όργιο καθαιρέσεων εκλεγμένων συνδικαλιστών, και υπήρξε κύμα ομαδικών απολύσεων από τις Δημόσιες υπηρεσίες, τις επιχειρήσεις Κοινής Ωφέλειας, τις μεταφορές, τις τηλεπικοινωνίες, τη ΔΕΗ, τον τύπο, τις βιομηχανίες. Το δικτατορικό καθεστώς καταδιώκει, βασανίζει, φυλακίζει ή εξορίζει εκατοντάδες συνδικαλιστές και ταυτόχρονα διορίζει σε όλα τα συνδικαλιστικά όργανα ανθρώπους προσκείμενους σε αυτό. Από τα ξημερώματα της 21ης Απριλίου μέχρι τις 30-4-1967 πιάστηκαν πάνω από 800 συνδικαλιστικά στελέχη. Στις 4 Μαΐου 1967 διαλύθηκαν 158 συνδικάτα, ενώ μέχρι το 1969 είχαν διαλυθεί 270 πρωτοβάθμια σωματεία, 3 Εργατικά Κέντρα και 3 Ομοσπονδίες. Ταυτόχρονα, η Εργατική Εστία και ο Οργανισμός Διαχείρισης Ειδικών Πόρων Εργατικών Σωματείων (ΟΔΕΠΕΣ), λειτούργησαν ως κρατικοί μηχανισμοί μαζικής παραγωγής σωματείων-σφραγίδων.

Όμως, παρ’ όλες τις διώξεις, δημιουργήθηκαν παράνομες αντιδικτατορικές συνδικαλιστικές οργανώσεις, οι οποίες προσπαθούν να προβάλουν μια κάποια, έστω και μικρή, εργατική αντίσταση. Αυτές οι συνδικαλιστικές οργανώσεις, οι οποίες οφείλουμε να πούμε ότι φτιάχτηκαν με πρωτοβουλία της Αριστεράς (ΚΚΕ-εσωτερικού και ΚΚΕ αντίστοιχα), ήταν το Αντιδικτατορικό Εργατικό Μέτωπο (ΑΕΜ) και η Ενιαία Συνδικαλιστική Αντιδικτατορική Κίνηση (ΕΣΑΚ), η οποία ιδρύθηκε τον Ιούλιο του 1968 στη Ρώμη.

Σήμερα, 48 χρόνια μετά, τιμώντας όσους/-ες, εκείνη την περίοδο, αγωνίστηκαν, φυλακίστηκαν ή θανατώθηκαν, οφείλουμε να σταθούμε ενώπιον και της δικής μας Ευθύνης, όσον αφορά την προάσπιση της Δημοκρατίας, των εργασιακών μας δικαιωμάτων και των αξιών της εργατικής δημοκρατίας.

Να σταθούμε απέναντι σε όσους προσπαθούν να πλήξουν τη Δημοκρατία και να κατακερματίσουν τον κοινωνικό ιστό, όπως είναι  οι νοσταλγοί της Χούντας και η «Χρυσή Αυγή».

Να προασπίσουμε το κάθε διαφορετικό, και άρα τη δυνατότητα ελεύθερης έκφρασης της διαφορετικής άποψης, αντιπαλεύοντας κάθε ενέργεια ρατσισμού και ξενοφοβίας.

Να βαθύνουμε τη δημοκρατία μέσα από τακτικές συνελεύσεις στους χώρους εργασίας, στην τοπική αυτοδιοίκηση, στους χώρους νεολαίας και οπουδήποτε αλλού, ενισχύοντας την κριτική σκέψη, τη δημιουργική ικανότητα και τον πολιτισμό.