Η Γερμανία κάνει τη δουλειά της, εμείς θα την αφήσουμε;

Γράφει η Χριστίνα Ι. Σταμούλη

Νομικός, Μέλος της Συντονιστικής Επιτροπής του Εθνικού Συμβουλίου για τη Διεκδίκηση των Γερμανικών Οφειλών προς την Ελλάδα

Τον τελευταίο καιρό, γίναμε ξαφνικά «φίλοι» με τη Γερμανία! Πρώτος στόχος της επίθεσης φιλίας, της οποίας γινόμαστε μάρτυρες, είναι οι νεοεκλεγέντες και επανεκλεγέντες Δήμαρχοι των Μαρτυρικών Δήμων.

Ως δεύτερος στόχος έχει επιλεγεί η νέα γενιά της Ελλάδας. Η γερμανική διπλωματία μας έχει βάλει στο μικροσκόπιο και μας έχει μελετήσει πολύ καλά. Ξέρουν οι ειδικοί τους ότι, ο Ελληνικός Λαός περνάει δύσκολες στιγμές και πιο πολύ απ’ όλους πλήττονται οι νέοι μας, καθώς πνίγονται μέσα στην οικονομική και την ψυχολογική ανασφάλεια. Ξέρουν όμως, επίσης, πολύ καλά πόσο «έθνος ανάδελφο» είμαστε. Πόσο έτοιμοι είμαστε, ανά πάσα στιγμή, να βγάλουμε το μάτι του διπλανού μας, μόνον και μόνον επειδή δεν συμφωνούμε μαζί του. Πως το πιο αγαπημένο μας «παιχνίδι» είναι ο εμφύλιος πόλεμος και πως ο ευκολότερος τρόπος να μας αποπροσανατολίσουν από το στόχο μας, είναι να στρέψουν τεχνηέντως, τον έναν εναντίον του άλλου.

Από τη δημοσίευση της αποφάσεως στη Χάγη, παρατηρείται μια ιδιαίτερη κινητικότητα. Μια ύποπτη και ανησυχητική, «επίθεση φιλίας», έχει λεπτομερώς σχεδιαστεί, της οποίας γινόμαστε μάρτυρες κάθε μέρα και σε κάθε μαρτυρικό τόπο.
Η επίσκεψη του Ομοσπονδιακού Προέδρου Γ. Γκάουκ το Μάρτιο 2014 έδωσε το σήμα. Γλυκός, ευγενής, συγκινησιακός, επισκέφτηκε τους Λιγκιάδες Ιωαννίνων και πρόφερε την περίφημη «Εntschuldigung», τη «Συγγνώμη» που τόσα χρόνια ζητούσαμε και ποτέ δεν είχαμε ακούσει εδώ στην Ελλάδα.

Έξω όμως και, πέρα από τον ανθρώπινο παράγοντα που δείχνει μεταμέλεια, που μιλάει για την ενοχή των παππούδων και των πατεράδων του, που μιλάει ανοιχτά και απολογητικά για τη «δεύτερη ενοχή», δηλαδή για το ότι έκλεισαν τα μάτια τόσα χρόνια σ’ αυτά τα εγκλήματα, η Γερμανία είναι ένα σκληρό και οργανωμένο κράτος που έχει εδώ και πολύ καιρό, ή μάλλον εξ αρχής, αποφασίσει ότι, δεν υπάρχει περίπτωση να καταβάλει χρήματα, ούτε στους Διστομίτες, ούτε σε κανέναν από όλους αυτούς τους «τεμπέληδες» του Νότου! Και η προσήλωση, εκ μέρους του κρατικού της μηχανισμού, σ’ αυτό το στόχο είναι απαρέγκλιτη. Ας μην μπερδευόμαστε! Κάθε Γερμανός ξεχωριστά, που αγαπάει το κρασάκι μας και τις θάλασσές μας, που έρχεται να προσκυνήσει ειλικρινά τους αρχαιολογικούς και τους θρησκευτικούς μας θησαυρούς, είναι φίλος μας! Η Γερμανία, όμως, δεν είναι!

Έτσι, λοιπόν, γινόμαστε, επανειλημμένα μάρτυρες, προγραμμάτων που τα «γερμανικά μυαλά» καταρτίζουν για να «βοηθήσουν».
Ξεκίνησαν σιγά σιγά και μεθοδικά από τους πιο φτωχούς και τους λιγότερο γνωστούς μαρτυρικούς τόπους της Ηπείρου και της Δυτικής Μακεδονίας. Οι πρώτες κινήσεις δεν ήρθαν απ’ ευθείας από το επίσημο γερμανικό κράτος. Ιδρύματα, ιδιώτες, κοινωνικές ομάδες κατέβαλαν κάποια μικροποσά, αλλού για την ενίσχυση μιας κατασκήνωσης, αλλού για την ανακαίνιση μιας βιβλιοθήκης. Στη συνέχεια ήρθε η σειρά των Δημάρχων. Οι προσπάθειες άλωσης του Δικτύου Μαρτυρικών Τόπων και Χωριών, είναι επανειλημμένες και συνεχείς. Όμως την 1η Σεπτεμβρίου 2014, έλαβε χώρα στον Χορτιάτη Θεσσαλονίκης, μια σημαντική και ελπιδοφόρα συνεδρίαση του διοικητικού συμβουλίου του Δικτύου Μαρτυρικών Τόπων και Χωριών.

Γίναμε εκεί μάρτυρες, μιας ενιαίας και δυναμικής τοποθέτησης του συνόλου, σχεδόν, των Δημάρχων που εκπροσωπούσαν και τους άλλους Μαρτυρικούς Δήμους. Το συμπέρασμα ήταν ότι ΔΕΝ ΠΑΡΑΙΤΟΥΜΕΘΑ, ΔΕΝ ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΟΜΑΣΤΕ, ΔΕΝ ΣΥΜΨΗΦΙΖΟΥΜΕ τις απαιτήσεις μας με τα ψιχία που προσφέρει το γερμανικό Υπουργείο Εξωτερικών μέσω του Ταμείου για το Μέλλον.
Και ακολούθησε, μόλις χθες, η επίσημη επίσκεψη του Προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας, στη γερμανική πρωτεύουσα. Είχαν εκεί προσκληθεί και πολλοί νέοι Έλληνες. Μια ομάδα από νέους που σπουδάζουν ή ήδη υπηρετούν το χώρο της ενημέρωσης και μια άλλη ομάδα από ένα καταταλαιπωρημένο και από τους Γερμανούς και από τον εμφύλιο, που ακολούθησε, τόπο, το Λέχοβο.

Τι ανακοινώθηκε στην επίσκεψη αυτή;
1. Υπογράφηκε Διακήρυξη Προθέσεων για τη δημιουργία «Ελληνογερμανικού Ιδρύματος Νεότητος». Τι ακριβώς θα προβλέπει και πως ακριβώς θα λειτουργήσει αυτό το ίδρυμα, δεν το ξέρουμε ακόμη, καθώς μόνον όταν υπογραφεί η απαιτούμενη διακρατική σύμβαση, αυτό θα αποκτήσει σάρκα και οστά. Προς το παρόν ξέρουμε μόνον ότι οι Γερμανοί το παρουσιάζουν ως μια προσπάθεια «να ξεπεραστούν προκαταλήψεις και να οικοδομηθούν σχέσεις εμπιστοσύνης με τους νέους πολίτες».
2. Η Ελλάδα θα συμμετέχει, ως δέκατο μέλος, σε ένα πρόγραμμα ανταλλαγής και επαγγελματικής κατάρτισης νέων σε ηλικία, «εξεχόντων στελεχών» της δημόσιας διοίκησης. Αυτό είναι ιδιωτική πρωτοβουλία του Ιδρύματος «Robert Bosch», όμως η Γερμανία το αγκαλιάζει, γιατί εξυπηρετεί τους στόχους της.
3. Μονομερώς ο Πρόεδρος Γ. Γκάουκ ανακοίνωσε ότι η Γερμανία έχει ανοίξει γραμμή στον προϋπολογισμό της και έχει, εκεί δεσμεύσει 1.000.000 ευρώ από το οποίο θα χρηματοδοτήσει, προγράμματα που μπορούν να υποβάλουν οι Μαρτυρικοί Δήμοι κυρίως για την «επεξεργασία της κοινής μνήμης».
Τι άραγε σημαίνουν όλα αυτά; Γινόμαστε άραγε μάρτυρες μιας νέας, γκεμπελικού τύπου προπαγάνδας; Μήπως η φίλη μας (!) η Γερμανία προσπαθεί να δημιουργήσει τους γενίτσαρους του 21ου αιώνα; Και πώς μπορούμε να αντιδράσουμε σε αυτό;

Μοναδικό μας όπλο είναι η ενημέρωση. Σήμερα την εποχή της παντοδυναμίας της πληροφορίας, οφείλουμε ο καθένας από εμάς να ενημερωνόμαστε. Έπειτα, νηφάλια και χωρίς θυμό, να βγάλουμε τα συμπεράσματά μας, να χαράξουμε την προσωπική μας πολιτική και να πιέσουμε τους διοικούντες όλων των βαθμίδων να προβάλουν, σθεναρά και οργανωμένα, τη διεκδίκηση που μέχρι τώρα δεν έχει προβληθεί. Μόνον απέναντι σε μια σθεναρή πίεση του συνόλου των Ελλήνων πολιτών η Ελλάδα θα αποφασίσει να απαιτήσει την έναρξη διαπραγματεύσεων και η Γερμανία θα πάψει να μας εμπαίζει.