Η Υγεία στη Βοιωτία και… η κατσίκα του γείτονα

Πριν λίγο δέχθηκα τα παράπονα ενός κατοίκου της περιοχής που πράγματι δεν έχει τη δυνατότητα να ακουστεί η φωνή του. Με παρακάλεσε να μεταφέρω τις απόψεις του με αφορμή την αντιπαράθεση στο θέμα της υποβάθμισης και διεκδίκησης της εύρυθμης λειτουργίας των νοσοκομείων Λιβαδειάς και Θήβας. Αυτό κάνω και ας με συγχωρέσει που θα χρησιμοποιήσω διαφορετικό ύφος στο λόγο από τον δικό του, η ουσία των όσων όσων είπε παραμένει αναλλοίωτη. Άλλωστε και ο ίδιος θεωρεί ότι με τους βαρύγδουπους χαρακτηρισμούς δεν βγαίνει τίποτα άσχετα αν από την αγανάκτησή του χρησημοποιούσε συνεχώς την… γαλλικήν.

Τα όσα είπε αποτελούν ένα μήνυμα προς κάθε κατεύθυνση:

«Παρακολουθώ με αγωνία τις εξελίξεις και τις αντιπαραθέσεις για το θέμα των νοσοκομείων Λιβαδειάς και Θήβας που υπολειτουργούν και αυτό εμείς οι απλοί άνθρωποι μπορώ να σας διαβεβαιώσω το γνωρίζουμε καλύτερα απ΄ όλους αυτούς που μιλάνε για μας πριν από εμάς. Εμείς είμαστε αυτοί που πληρώνουμε για την λειτουργία του και ζητάμε να έχουμε τις αυτονόητες παροχές υγείας.

Δεν είμαι ούτε γιατρός, ούτε πολιτικός και ούτε θέλω να γίνω. Δεν είμαι ούτε από την Θήβα, ούτε από τη Λιβαδειά.

Έχω όμως να σας μεταφέρω την εμπειρία μου από το επάγγελμά μου, αυτό του κτηνοτρόφου.

Αν η γίδα μου είναι άρρωστη δεν πρόκειται σε καμία περίπτωση να γίνει καλά αν αντί να φροντίσω να σταθεί στα πόδια της φροντίσω να ψοφήσει του γείτονά μου.

Αν πάλι η τροφή για τη γίδα μου δεν είναι αρκετή γιατί η περιοχή δεν έχει χορτάρι, γιατί το χορτάρι όλο και λιγοστεύει με το πάρω την τροφή του γείτονα και να ψοφήσει η δική του γίδα δεν θα βγει τίποτα. Το πολύ – πολύ να ζήσει η δικιά μου λίγο ακόμα».

Όσο για το τι πρέπει να γίνει και εδώ το παράδειγμά του ήταν χαρακτηριστικό: «Δεν είναι δυνατόν να ξεσηκωνόμαστε για το ποδόσφαιρο και να σφυρίζουμε αδιάφορα για την υγεία μας. Αν δεν ξυπνήσουμε και δεν σηκωθούμε να βγούμε έξω τότε κανείς δεν θα ενδιαφερθεί για μας. Άλλωστε αν δεν κλάψει το παιδί η μάνα δεν του δίνει να φάει…»