Τα παραδείγματα της Ανάβρας και των Τρικάλων

Γράφει ο Δημήτρης Κ. Καραμάνης

Διώροφο παρκινγκ 60 θέσεων, δημοτικό γυμναστήριο με τελευταίας τεχνολογίας μηχανήματα δωρεάν, περιβαλλοντικό – πολιτιστικό πάρκο 240 στρεμμάτων, αιολικό πάρκο με είκοσι ανεμογεννήτριες που μπορούν να τροφοδοτήσουν 13000 νοικοκυριά (!!!) και πώληση ρεύματος στη Δ.Ε.Η. αξίας 100.000 ευρώ το χρόνο, αξιοποίηση βιομάζας για παραγωγή ενέργειας είναι μερικά μόνο από τα επιτεύγματα μιας κοινότητας 700 κατοίκων στην ορεινή Μαγνησία της Ανάβρας.

Εισόδημα κατοίκων από 30.000 έως 150.000 ευρώ το χρόνο και ποσοστό ανεργίας μηδενικό!! − «Πού βρήκατε τα χρήματα;» η συνήθης ερώτηση στον πρωτεργάτη του προαναφερθέντος θαύματος, πρόεδρο της Κοινότητας Κ. Δ. Τσουκαλά. − «Μέσα από προγράμματα» απαντάει. − «Και πού βρήκατε τα προγράμματα;» τον ξαναρωτούν. − Τα βρήκα γιατί απλά υπάρχουν» απαντά με φυσικότητα. − «Και πώς;» − «Μα με ενθουσιασμό, κέφι, μεράκι, αγάπη και πίστη».

Αυτά ακριβώς είναι τα μυστικά της επιτυχίας. Και όχι η κακομοιριά, η μεμψιμοιρία, η απαισιοδοξία και ο ωχαδερφισμός, που διακρίνει πολλούς τοπικούς άρχοντες.

Ανθρώπους που τίποτε άλλο δεν ξέρουν παρά να κλαυθμηρίζουν για τη μείωση των κρατικών επιχορηγήσεων κατά 60%, γεγονός που είναι μεν αλήθεια αλλά δεν μπορεί σε καμιά περίπτωση να αποτελεί άλλοθι για την απραξία, την ανικανότητα, τη στασιμότητα, την τραγικά ανύπαρκτη απορρόφηση κοινοτικών πόρων.

Και τα Τρίκαλα; Πέραν της άλλης ανάπτυξης που συνίσταται κυρίως στις μελετημένες πεζοδρομήσεις, την αξιοποίηση του ποταμού που διατρέχει την πόλη, τους ποδηλατοδρόμους, τους νοικοκυρεμένους δημόσιους χώρους εδώ και λίγα χρόνια με μια απλή αλλά οργανωμένη προσπάθεια, γίνονται πόλος έλξης για χιλιάδες επισκέπτες τα Χριστούγεννα με το περίφημο πλέον Χριστουγεννιάτικο Xωριό, το μύλο των Ξωτικών.

Το ερώτημα, φίλοι συμπολίτες, μελαγχολικό αλλά αδυσώπητο: «Τι από τα παραπάνω δεν θα μπορούσε να γίνει στη Λιβαδειά, την πόλη μας;» Τι της λείπει; Το ποτάμι; Το αιολικό ή ηλιακό δυναμικό; Η φύση; Η παράδοση; Γιατί το Πάσχα της Λιβαδειάς ή το σουβλάκι της με μια γιορτή αφιερωμένη σ΄ αυτό να μη γίνεται πόλος έλξης για δεκάδες χιλιάδες επισκέπτες; Γιατί να μη διαθέτει ένα πάρκο Πολιτισμού και Αθλητισμού στις παρόχθιες περιοχές της Έρκυνας;

Η απάντηση με επανάληψη: «Χρειάζεται ενθουσιασμός, κέφι, μεράκι, αγάπη και πίστη». Που δυστυχώς δεν υπάρχουν.