Τι να κάνουμε; Δυο βήματα μπρος, κανένα πίσω

«…να υποτάξουμε την ισχύ των συνθηκών,  στην ισχύ των γεγονότων…»

Ούλρικε Μάινχοφ

 Γράφει ο Στέλιος Καλογήρου

Πως έφτασε λοιπόν η Ελλάδα, η πιο προικισμένη χώρα, ο μοναδικός γεωγραφικός συνδυασμός όλων των φυσικών και πλουτοπαραγωγικών χαρισμάτων που μπορεί να συναντήσει κανείς στον πλανήτη, να καταντήσει καμένη γη, άδειο εθνικό κουφάρι, ταπεινωμένη και χρεοκοπημένη πατρίδα; Και πως αυτός ο μεγάλος λαός, που πάντοτε πολεμούσε και νικούσε σε δυσανάλογους πολέμους, με ανίκητους στρατούς του Ξέρξη, του Σουλτάνου, του Μουσολίνι του Χίτλερ, έφτασε να προσκυνάει αγροίκους και να εκλιπαρεί για μια δόση, σαν τον τελευταίο πρεζάκια; Πως αυτοί που «πρώτοι στον κόσμο εδώ κάτω, έκαναν οίστρο της ζωής το φόβο του θανάτου» ,κατάντησαν «των Ευρωπαίων περίγελα, και των Αρχαίων παλιάτσοι»;

Και πως τους πολιτικούς χώρους μέσα απ’ τους οποίους διαχρονικά εκφράστηκε, οργανώθηκε και λειτούργησε και οι οποίοι τον πρόδωσαν αφού τον εκμεταλλεύτηκαν, πως επιτρέπει σ΄ αυτά τα αριστεροδεξιά βαμπίρ, να τον κατασπαράζουν ακόμα και σήμερα με νεκρόφιλη βουλιμία το βράδυ, και την άλλη μέρα να κατηγορούν το ένα το άλλο για την αιμορραγία, σαν μικροαπατεώνες που μόλις έχουν συλληφθεί; Φταίει το ζαβό το ριζικό μας; Φταίει ο Θεός που μας μισεί; Φταίει το κεφάλι το κακό μας; Μάλλον θα φταίει το κρασί. Η ουσία είναι πως, σαν τα σκουλήκια κάθε φτέρνα όπου μας βρει μας πατεί. Και ποια είναι η επόμενη μέρα για την Δημοκρατία που δεν έχει αδιέξοδα;

Σ’ ένα μόνο δεν απαντούν. Πως αυτός ο τόπος θ’ αναστηθεί, πως θα σηκώσει κεφάλι, πως θα κοιτάξει μπροστά πως δηλαδή θα ξαναγίνει αυτάρκης. Τι θα παράγει αυτή η γη, έτσι ώστε στις σημερινές ιστορικές συνθήκες, που δεν είναι αυτές του 1950, θα μπορέσει να σταθεί ισότιμα και να επιβιώσει, σ’ ένα παγκόσμιο περιβάλλον, χωρίς έθνη – κράτη, τα οποία έχουν προ πολλού πεθάνει. Πως δηλαδή λοιπόν τελικά θα μπορέσει να δημιουργήσει πλεονασματικό εμπορικό ισοζύγιο; Απάντηση δεν έχουν. Γιατί δεν τους ενδιαφέρει. Δυστυχώς όμως για αυτούς κι ευτυχώς για την Ελλάδα, αυτός ο τόπος είναι καταδικασμένος να ζει και να πρωταγωνιστεί, κλέβοντας πάντα την παράσταση έστω κι αρνητικά κάποιες φορές, και δείχνοντας τον δρόμο. Γιατί η ζωή η ίδια τον έχει διαλέξει γι αυτό. Και του επιφυλάσσει πάντα εσωτερικές εφεδρείες, τις οποίες καμιά φορά κι ο ίδιος δε φαντάζεται. Κι αυτό θα γίνει και τώρα. Γιατί αυτή η πατρίδα πρόκειται να βγάλει τον άσο της και να κάνει σκούπα. Κι αυτός ο άσσος που θα βγει από το μανίκι της Ελλάδας, είναι ο πράσινος χρυσός της κι ονομάζεται κάνναβις.

 

Η κάνναβις

Αυτό το κατασυκοφαντημένο και ταυτόχρονα αβλαβές φυτό, πάνω στο οποίο για αιώνες βασίστηκε η παραγωγή πρώτων υλών, υφασμάτων, χαρτιού και φαρμάκων, και κανένα θύμα δεν άφησε ποτέ πίσω του, είναι ακόμα εδώ.

Η πρώτη αναφορά στις θεραπευτικές ιδιότητες της κάνναβης βρίσκεται στο έργο «βοτανοθεραπεία» του Κινέζου αυτοκράτορα Shen Nung το 2737 π.Χ. Αναφορές στην κάνναβη υπάρχουν στο κινέζικο Rh-Ya τo 1200 π.Χ., την Περσική Zend Avesta, την Ασσυριακή και Ινδική Sursuta το 400 π.Χ. Στην Αρχαία Αίγυπτο, ο πάπυρος Rameseum 3 το 1700 π.Χ., την αναφέρει ως θεραπευτικό της ξηροφθαλμίας, και ο πάπυρος Ebers το 1550 π.Χ., ως θεραπευτικό των φλεγμονών. Ο Παυσανίας την αναφέρει ως «κανναβιδα» που φύεται στην Ηλεία, και ο Ηρόδοτος την περιγράφει ως ευφορικό ποτό των Σκυθών. Ως μεθυστικό ποτό αναφέρεται επίσης από τον Αριστοφάνη, τον Σοφοκλή, τον Αριστοτέλη τον Έφιππο, ενώ η Ιατρική της χρήση προβάλλεται από τους Διοσκουρίδη, Αρχιγένη, Σωραίο Εφέσιο και Απολλόδωρο Δαμασκηνό. Ο Στράβων την αποκαλεί «γελωτόφυλλο», και ο Ρωμαίος ιστορικός Κασσιανός Βάσος, την αναφέρει στα «γεωπονικα», ως αντίδοτο στον αλκοολισμό. Η θεραπευτική της χρήση αφορούσε την ωτίτιδα, τη θεραπεία του εντέρου, χολέρα, ελονοσία, διάρροια, σπασμοί, ανορεξία απώλεια μνήμης, βήχας, ρευματισμοί, αϋπνία, για περισσότερο από 3000 χρόνια και σήμερα και για το άσθμα, ημικρανία, γλαύκωμα, σκλήρυνση κατά πλάκας, Πάρκινσον, Αλτσχάιμερ, σύνδρομο Touerette.

 

Η απαγόρευση

Η πρώτη απαγόρευση έρχεται προς το τέλος του Μεσαίωνα το 1484 μ.Χ., από τον Πάπα Ιννοκέντιο τον Η, ο οποίος την αφορίζει ως παγανιστικό φυτό. Το 1912 στο Διεθνές Ιατρικό Συνέδριο της Χάγης, η κάνναβις δεν υπήρχε στη λίστα των επιβλαβών ουσιών, και πως θα μπορούσε άλλωστε αφού συμμετείχε ως συστατικό στο 85% των τότε φαρμάκων. Μέχρι τα τέλη του 19ου αιώνα, το 90% των καραβόπανων, το 80% των σχοινιών, το 75-90% του χαρτιού και το 80 % των υφαντουργικών προϊόντων, που κατασκευάζονταν διεθνώς, φτιάχνονταν από κάνναβη. Σε γράμμα του προς τον Λένιν το 1920 ο Π. Κροπότκιν τον προτρέπει να μην εξάγει την κάνναβη, το λινάρι, και το πετρέλαιο. Η πρώτη Βίβλος είναι τυπωμένη σε χαρτί από κάνναβη. Στις ΗΠΑ μέχρι το 1937, ήταν το «πολύτιμο φυτό», στο οποίο βασιζόταν η γεωργική παραγωγή. Εκείνη τη χρονιά βαφτίζεται ως «φονιάς» των νέων και ξεκινά ο μεγάλος διωγμός. Γιατί γίνεται αυτό; Το 1931 ο Γενικός Γραμματέας του Υπουργείου Οικονομικών της κυβέρνησης Χούβερ, Αndrew Mellon, πρότεινε τον φίλο του αστυνομικό Harry J. Anslinger, ως διευθυντή της Υπηρεσίας Δίωξης Ναρκωτικών (FBN) και η πρόταση του έγινε αποδεκτή. Αυτός ο Mellon ήταν τραπεζίτης (Mellon Bank of Pittsburg), και κύριος οικονομικός υποστηρικτής της εταιρίας Du Pont (σήμερα είναι μια τεράστια πολυεθνική, τότε ήταν η κύρια βιομηχανία πλαστικών στις ΗΠΑ).Τα συμφέροντα αυτής της εταιρίας, αλλά και του κύριου χρηματοδότη της, του κυρίου Mellon, θίγονταν άμεσα από την παραγωγή πλαστικού από πολτό κάνναβης, το οποίο πλαστικό μάλιστα ήταν και οικολογικό, αφού μπορούσε να διαλυθεί στο περιβάλλον. O Anslinger, είχε άλλον ένα πολύ καλό φίλο, τον Randolph Hearst, τον διάσημο αυτοκράτορα του Τύπου, που έγινε και ήρωας του citizen Kane (1941) του Όρσον Ουέλς. Ο Hearst, εκείνα τα χρόνια, δεν ήταν μόνο ο αυτοκράτορες του Τύπου, αλλά και ιδιοκτήτης τεράστιων εκτάσεων όπου καλλιεργούσε δέντρα για χαρτί, ενώ κατείχε και μερικά εργοστάσια για την επεξεργασία του πολτού, διέθετε δηλαδή κάτι που μοιάζει πολύ με μονοπώλιο. Εκείνη την εποχή, αν επιτρεπόταν η καλλιέργεια κάνναβης για παρασκευή χαρτιού, και ήδη υπήρχε η κατάλληλη τεχνολογία από το 1916, η ζημιά για τον Hearst, θα μεταφραζόταν σε δισεκατομμύρια δολάρια. Ο Hearst προκάλεσε και υποστήριξε την εκστρατεία του Anslinger εναντία στην κάνναβη, και έκανε τη δική του εκστρατεία μέσα από τις εφημερίδες που κατείχε, ενάντια στα καταστρεπτικά αποτελέσματα του καπνίσματος της κάνναβης, και τρομοκρατώντας το κοινό.

Ο Jack Herer στο The Emperor wears no clothes(1985), συμπεραίνει οτι η εταιρεία Du Pont έπαιξε πολύ μεγάλο ρόλο στην ποινικοποίηση της κάνναβης. Είχε την πατέντα της παραγωγής πλαστικού από κάρβουνο και λάδι, και αν αναπτυσσόταν η καλλιέργεια της κάνναβης, θα καταστρέφονταν. O Andrew Mellon, o τραπεζίτης, που ήταν και γραμματέας του Υπουργείου Οικονομικών, αλλά και κύριο οικονομικό στήριγμα της Du Pont, πλάσαρε τον φίλο του αστυνομικό (και διακεκριμένο ρατσιστή) Anslinger στον φιλαράκο του τον Πρόεδρο Χούβερ, ως ικανότατο διώκτη της μάστιγας των ναρκωτικών. Ο Anslinger έμεινε διευθυντής στη δίωξη ναρκωτικών ως το 1962. Ετσι με τον νόμο «marihuana tax act  1937» η κατοχή και διανομή κάνναβης καθίσταται παράνομη. Ο Hearst αναλαμβάνει μέσα από τις εφημερίδες του να μετονομάσει την κάνναβη σε μαριχουάνα, όπως την έλεγαν οι Μεξικάνοι. Έτσι με την ονομασία και μόνο, η κάνναβις παρέπεμπε σε κάτι ξένο, υποβαθμισμένο, φτωχό κι ελεεινό… Στην Ελλάδα η κάνναβις τίθεται εκτός νόμου την ιδία χρονική περίοδο με νόμο του Μεταξά. Με τον ίδιο νόμο απαγορεύεται και η κατοχή και χρήση του μπουζουκιού. Έκτοτε η δυσφήμηση και δαιμονοποίηση του φυτού και η εσκεμμένη ταύτιση του με άλλες θανατηφόρες ναρκωτικές ουσίες, όπως η κοκαΐνη και η ηρωίνη, υπήρξε χαρακτηριστική. Μεγάλη συμβολή στην αποενοχοποίησή της, υπήρξε στα τέλη του 20ου αιώνα το έργο του μεγάλου Τζαμαϊκανού μουσικού Bob Marley.

 

Στην Ελλάδα

Η Ελληνική κάνναβις κατατάσσεται μέσα στις 5 πρώτες από πλευράς ποιότητας παγκοσμίως. Είναι γνωστή σε όλους η αίγλη που απολαμβάνει αυτή της Καλαμάτας, όπως και της Κρήτης και του Πύργου κλπ. Ένα brand name, όπως λέγεται στον καπιταλιστικό κόσμο, χωρίς αντίπαλο. Τον τελευταίο μήνα συνελήφθησαν 2 φορτία με 150 κιλά το ένα από Θεσσαλία για Ιταλία και 500 το άλλο από Πελοπόννησο  για Ολλανδία, όπου η εισαγωγή είναι νόμιμη.

Οι εξαγωγείς, αντί να επιδοτηθούν αντιμετωπίζουν ποινές 10 έως ισόβια, από το καθυστερημένο ελληνικό κράτος. Όμως ο αφανισμός του πρωτογενούς τομέα, η αποβιομηχάνιση, και η πραγματική ανεργία του 40-50%, θα υποχρεώσει και τον πιο κακοπροαίρετο Έλληνα να επανεξετάσει τη θέση του. Η πενία θα κατεργαστεί τέχνας. Πόσο δε όταν μια μέτρια έως χαμηλή ετήσια παραγωγή κλωστικής και ινδικής κάνναβης μπορεί να αποφέρει με υποτιθέμενη φορολογία 35%, από 2 έως10 δις ευρώ το χρόνο για το ελληνικό δημόσιο. Εννοείται οτι η ηρωίνη και η κοκαΐνη θα εξαφανιστούν από το ελληνικό έδαφος. Αυτό θα είναι ευθύνη της δίωξης ναρκωτικών, η οποία ίσως έτσι ξεπλύνει κάποιες από τις αμαρτίες της, όπως η αναποτελεσματικότητα στην αντιμετώπιση της προώθηση αλβανικής κάνναβης άθλιας ποιότητας στην χώρα μας, την δεκαετία 1995 – 2005, με αποτέλεσμα τη χρηματοδότηση του UCK. Το κράτος του Κοσσόβου έχει χτιστεί με λεφτά Ελλήνων χρηστών ινδικής κάνναβης. Η μετατροπή λοιπόν των 4.200.000 καλλιεργήσιμων στρεμμάτων της χώρας μας σε φυτεία ινδικής και κλωστικής κάνναβης, είναι μονόδρομος. Και αποτελεί την εγγύηση της οικονομικής της απεξάρτησης, της κοινωνικής της αποκατάστασης, και της ελπίδας για το μέλλον, σε μια ισότιμη σχέση με την παγκόσμια κοινότητα.

 

Αγώνας για νομιμοποίηση

Ο αγώνας για την νομιμοποίηση, καλλιέργεια, και εξαγωγή της κάνναβης είναι αγώνας δίκαιος και είναι:

1. Αγώνας εθνικοαπελευθερωτικός. Γιατί εγγυάται το σπάσιμο των αλυσίδων της οικονομικής και πολιτικής υποτέλειας, μέσα απ’ την ανάσταση και αναδιάταξη του πρωτογενούς και του δευτερογενούς τομέα, δηλαδή της γεωργίας και της βιομηχανίας.

2. Αγώνας αντιιμπεριαλιστικός. Γιατί πλήττει καίρια και αποφασιστικά μέσα στα τα άγια των αγίων του ιμπεριαλισμού, δηλαδή στο ταμείο του, το οποίο καθημερινά αβγατίζει ο καθοριστικότερος διαχειριστής και διακινητής ναρκωτικών στον πλανήτη, η CIA. Είναι τυχαίο το οτι το Αφγανιστάν ξαναέγινε πρώτη χώρα στον κόσμο στην παραγωγή οπίου, μετά την επανακαταληψή του από τους Αμερικανούς, το οποίο όπιο προηγουμένως είχαν ξεριζώσει οι Ταλιμπάν και αντικαταστήσει με βαμβάκι; Αυτός δεν ήταν και ένας απ’ τους κυριότερους λόγους της επέμβασης των ΗΠΑ εκεί;

3.Αγωνας αντιεξουσιαστικός. Γιατί αποδομεί τον πυρήνα του παρανοϊκού εξουσιαστικού ονείρου: «γονεοποίηση της εξουσίας – βρεφοποίηση της κοινωνίας».Το κράτος – μπαμπάς δηλαδή που θέλει το καλό σου!, επιβάλλει στο μωρό – πολίτη το τι θα τρώει, τι θα πίνει, αν θα καπνίζει, με ποιον θα κοιμάται, και ποιον Ιησουίτη θα προσκυνάει. Πρόσφατα στις ΗΠΑ, όπου εδώ και χρόνια εκτελείται το πείραμα της επιβολής της κρατικής εξουσίας στην προσωπική σφαίρα συμπεριφοράς και επιλογών των πολιτών του, απαγορεύτηκε η κατανάλωση ανθρακούχων πάνω από 300ml,σε δημόσιους χώρους. Αν περάσει αυτό, θα συνεχίσουν με την επόμενη απαγόρευση. Όσοι συμμορφώνονται θα αντιμετωπίζονται ως καλά βρέφη, οι άλλοι ως κακά. Ο Μεγάλος Αδελφός είναι εδώ.

Στον δίκαιο αυτόν εθνικό αγώνα, είναι σίγουρο οτι θα αντιπαρατεθούν το χθες, τα συμφέροντα, και 2 πολιτικές παρατάξεις. Η τσαροσταλινικη αριστερά και η παραθρησκευτική βλαχοδεξια. Οι δυο αυτοί χώροι, που πότε ο ένας, πότε ο άλλος και πότε κι οι δυο μαζί, σαν τους Φαρισαίους που στέκονται στην πόρτα, κι ούτε οι ίδιοι μπαίνουν μέσα, ούτε κανέναν άλλον αφήνουν να μπει, πάντα σαμποτάριζαν, υπονόμευαν και βραχυκύκλωναν, οτι θετικό και γνήσιο πήγαινε ν’ ανθίσει στη χώρα αυτή, τώρα θα δώσουν τον υπέρ πάντων αγώνα για να μην περάσει αυτή η μεταρρύθμιση, που ταυτόχρονα θα σημάνει και το πολιτικό τους τέλος.

Αλλά μάταια. Η σελίδα έχει γυρίσει, η ζωή τους αφήνει πίσω της, το λιμάνι φεύγει. Δεν θα είναι πια μεταξύ τους. Το ελληνικό αντιαπαγορευτικό κίνημα, η νέα ατμομηχανή του επαναστατικού λαϊκού κινήματος, σήμερα προτείνει, αύριο με τη βοήθεια του λαού θα επιβάλλει τους όρους και την ατζέντα του. Και θα υποτάξει την ισχύ των συνθηκών, στην ισχύ των γεγονότων.

 

Στέλιος Καλογήρου

Ελ. επαγγελματίας

πρ. Δημ. Σύμβουλος